Live Live

't Ritje - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 24 oktober 2018 15:11

't Ritje - Joop van Diepen

’t was oigeluk nôseluk voor Jaap Bankras dat ie aas melkraaier zo an de kant skove was. Ja, wat wul je, nei zoveul duzende melkbusse optild te hewwen raakte haai puur an de prus met z’n reg. Toen ie op lest ok nag ’n stikkenigge heup kreeg most ie z’n huis van de hand doen, omdat ie de tuin gien bereddere kon.

Zo bedaarde Jaap in ’n anleunhuissie van ’t Eivendlicht baai ’t Keern in Hoorn. Deer kon ie terugdinke an betere toide: wat was ‘t ’n banjer mit z’n Bedford. Haai reefde nergens voor. Winterdag in ’t pikkiedonker op spekgladde weggies. En mit die sneupret darste haai over alle sneêuwbanke heen.

Alle boere kon ie nag op ’n urt: wie soches te laat ware, wie allegaar halfvolle busse an de weg zette, wie meer gavve aas ’n kwartje as ie mit melkgeld kwam. Nei, haai zag nou nooit gien mens meer van vroeger, kwam meist de deur niet meer uit en dee nou maar vul leze.

Maar Bankras het toch weer ’s wat moois uithale kenne. ’t Was ’n paar dage voor Kerst en ’t was gnap weer die ochend dat haai an ’t Keern sting ’t verkeer te bekoiken. Leit ie deer nou ’n ouwige Bedford zien staan voor ’t stoplicht. De man achter ’t stuurpaste d’r hillegaar baai. Die leek wel de weg te zoeke, keek teminste bar in de rondte, zag die iene man nei h’m koike, dat effies ’t raam open, en : ‘Weet u hiero de Geldelôze weg?’

Net voordat Bankras zou zegge dat die ’n kloin oindje terug was, bedocht ie z’n oigen. Nei, haai wist wat aars. Begon diep nei te dinken en zoi: ‘Man, dat is omwois moeiluk te zegge van hiero. Ik most maar effies instappe, dink!’

Dat inhoise was wel ’n hêle sjouw, maar Jaap zat effies ternei warachies weer, nei zoveul jare, in ’n Bedford en was er hillegaar onthikt van. Haai zee de sjofeur eerst maar ’n toidje rechtdeur te raaien, den had ie effies toid om baai te kommen, en haai wist dat Hoorn vergeven is van de stoplichten. De bommels vedderop ware vezzelf weer dicht. Hunnie raakte zo nag puur an de praat.

De sjofeur kwam van Warmetuut, en Jaap reidde dat ie ’n Tesselaar was, want zo hiette ze deer meist allegaar volgens hem. Toe dat Bankras zoi dat z’n tante ok ’n Tesselaar was, wazze ze vezzelf al femilie van mekaar voordat de bommels omhoug gonge. Ja zo gaat zuks.

Jaap zat mooi an op z’n praatstoel, zag al die kerstverlichting en verhaalde over ’t Witte Peerd dat afbroke was, en wat ie leze had over ’t honderdjarige station, en had ’t raaiendevort over de Veemarkt mit z’n treditie.

Nei nag een zoôtje stoplichte had ie verhale van de Koepoort tot ’t Liornehuis weer ientje de oust van Nederland was, en hoe Blokker vernaggeld is deur die Hoornse nuwbouw. Haai kwam vroeger deer baai al die boere, moet je me rekene. Toe dat hunnie langs ’t gemeentehuis reeë had Tesselaar zommaar ’t gevoel dat ie an ’t rondje te raaie was. Maar dat leek maar zo , wist Jaap.

Nei wat slingerderaai deur de Risdam sting de wagen iniense voor ’t bedroif op de Geldelôze Weg, geneven teugenover Jaap’s huissie. Nou wist Teselaar ’t zeker: ‘We hewwe omwois omreeë, loikt wel.’ Jaap begon weer te dinken, gloimend zoi ie: ‘Je konne wel ‘ns geloik hewwe man!’ Effies was ’t stil. ‘Maar je wete niet half hoe ik genôte hew.’ Geroerd ging ie vedder: ‘Wat hew jij mij hier ’n genoegen mee dein!’

Tesselaar keek ‘m mit grôte ougen an en wist mit z’n houding gien reid. Most ie nou kwaad weze? Zwoigend holp ie Jaap de auto uit. Ze skudde mekaar de hand mit ’n vulzegen en tot ziens. Effies ternei draaide Tesselaar mit ’n tuter en ’n grôte zwaai de bedroifspoort in.

Jaap liep sachies op huis of. Strompelde, dat wel, maar lang niet zo erg aas deervoor.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services