Live Live

't Veertje - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Maandag 30 juli 2018 13:32

't Veertje - Joop van Diepen

Jonge Wullem Boôs most er toch aan gelouve. Jare had ie uitstel had vanwege onmisbaarhoid op ’t bedroif van vader Klaas, en met de keur had ie ok van alles al perbeerd. Haai had toe zoid dat ie last had van zweitkakke, ’n nagel miste an ien toôn, last had van roôs en mit z’n winkbreêuwe trok as ie puur poepie an was, maar de kôningin wou h‘m evengoed hewwe.

Nou wiste ’n zoôt minse dat ’t puur zon ridder was: al kreeg ie de gelegenhoid dan had ie je er graag voor over. Dat wete ze nou ok op z’n onderdeêl in Amersfoort. Moet je neigaan met wat voor verhaal ie lesten thuiskwam.

Mit ’n stik of voiftien man stinge ze rond ’n tafel en ien zon mansig jong sjersjantje liet zien hoe rap of ie ’n mietrajeur in en uit mekaar krogge kon. Dat was van groôt belang want met oorlog ken elke sekonde ’n mensenleven koste, had ie d’r baai zoid. ’t Was effies hup, hup, hup en ’t manje had ’t ding uit mekaar, en effies hup, hup, hup weer in mekaar. Deer hadde die joôs ’t van op an!

Nou had Wullem achter de trekker van ’t skietgeweer ’n soortement dôsie zien, en dat was niet uit mekaar weest; dus ‘soldaat Boots’ zoi dat ie nuwskierig was nei dat onderdeêl. Nôh, dat was oigeluk niet de bedoeling; ’t was wat ingewikkeld en voor een gewoôn soldaat had dat niet nôdig. Toe begon Wullem hem wat te voere met overluid z’n oigen of te vragen of dat de sjersjeant ’t oigeluk wel kon. Nôh, dat was ver hale vezzelf. Dat mit ’n skroevedraaier en tankie lag met ’n menuut ’t hille dôsie omwoid: skroefies, moertjes, veertjes, palletjes, klempies, radertjes. Deer had onze Westfries op wacht. Wat dee die hufter nameluk? Haai had z’n bolpen sloopt en net dat die standwerker effies niet keek, had ie ’t veertje tussen die onderdeêltjes froezeld.

Nôh, toe kreeg je ’t vezzelf. ’t Mansertje zou wel effies binnen twei minute dat dôsie in mekaar flanze. Haai was ’n heêl end heen op streek toen ie nag twei klempies en ien veertje had. Haai hield effies z’n handen stil, trok zichtbaar wit weg en z’n voorhoufd begon te glimmen. Haai begon de zaak weer te sloupen en perbeerde ’t naggeres. En weer kwam ie er niet uit. De toid was al om. Wullem begon al over die kammeraas die nou al lang sneuveld ware, want elke seconde telde vezzelf. Voor de derde keer gong onze beroeps d’r teugen an, en weer bleef ie steke.

Nou met ien veertje en twei radertjes. Opiens kwam Boôs an: ‘Hui, verdubbe, dut veertje loikt wel in m’n bolpen te passe.’ Haai haalde de onderdêle van zijn pen uit z’n diesek. Pakte doôdgemoedereerd ’t veertje van de tafel of, en harrekiedee: de pen was weer maakt! Haai was eerder klaar aas die andere knussselaar die onder luid applaus z’n werk ofmaakte, nou mit ’n rooie kop, keek op nach om, en in ’n stemming om ter plaatse de mitrajeur op ‘soldaat Boots’ te richten.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services