Live Live

De Ballon - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Dinsdag 18 september 2018 16:55

De Ballon  - Joop van Diepen

De Voebal bestond voiftig jaar en ’n ampart kommittee had ’n ris feistelukheden op stapel staan. ’t Hille durp leefde mee, want ’t Eerste deed bar ’t best en deer was iedereen kuin op. Dat toen de ballonnewedstroid aas eerste feist houwe wer voor de jeugd was er ’n brat volk op ’t A-veld. ’t Was verlegen mooi weer, de fanfare spulde wat moppies en iederien was bloid.

Pietje Ligthart, ien van de E-2, was er ok, samen mit vader Ton en moeder Tiny. Vader Ligthart had er deuze keer alle toid voor nome. Haai zat mit z’n vrachtwagen oftig in ’t buitenland en was den dagelang van huis. Maar nou sting ie mooi an te teuten met deus en geen. D’r waren al ’n zoôd ballonne de lucht in gaan en met ’n zacht briesie uit ’t oôsten zag je ze meistal met ’n kaartje deeronder, dartelend nei ’t westen ofdroive.

Pietje Ligthart kwam hollend nei vader toe: of die ’n pen had en of die de kaart invulle en an die ballon vastbinde kon. Nôh, dat kon. Net dat ie Piet z’n naam en adres an ’t skroive was, kreeg ie ’n idee. Haai most deuze kaart niet vast knoupe. Nei! Murgeneivend most ie met ’n vacht bloeme, net aas die ballone, ok richting ’t westen, nei Ingeland. Aas haai die kaart meenam den wist ie zeker dat die de Noordzei droug overkwam. Haai kon dat endje papier an die bloemenman déro mooi ofgeven. Die most dat gewoôn op de post gooie, en zo kwam die kaart vezzelf weer baai de feistkemmissie.

Dat in ’n achteroffie op ’t veld brocht ie Piet miespelend op de hougte van z’n plan, want ok Tiny mocht er niks van wete. Zeunlief was net zo slim-slecht aas z’n vader. Haai liet de ballon los en vader stak de kaart in z’n diesek.

’n Maand ternei was er ’n feisteivend voor alle jeugdleden en hullie ouwelui. D’r werre stukkies dein, liedjes zongen en d’r was ’n goochelaar. Op ’t oind van de eivend zou er proisuitroiking weze van de ballonnewedstroid en alliendig de kemmissie lede wiste de uitslag. Voor Ton Ligthart leke die mense wel wat meukel teugen h’m te doen, maar meskien leek ’t maar zo.

Toen ’t zover was verzocht de voorzitter van de Voebal de drie proiswinnaars, maar ok Piet Ligthart met z’n vader, op ’t teneel te kommen. De spreker noemde de naam van nommer drie, die z’n ballon was vonden in Frankfurt. Vader Ton kreeg effies ’n draai in ’t loif. Nommer twei kwam uit München; Ton liep ’n beetje roôd an. En de houfdproiswinnaar uit ’n plasie in Oôsteroik. Ligthart wist niet weer ie kruipe most. Pietje wist niet wat ‘r loôs was, want die had die plase nag niet leerd.

Toen kondigde de voorzitter de instelling an van ’n amparte prois: de pechprois. Dat was ’n boekie over weersverskoinsele van ’t KNMI, “met bevobbeld ’n houfdstuk over bovenwinden en benedenwinden” zeet ie er nag effies baai.

En voor ’n doôdstille zaal – gien mens wist er van – meldde de spreker dat deuze winnaars de pech hadde dat de ballon baai Londen bedaard was. De hille zaal wist wat voor barre man Ligthart was, dat haai werd met ’n bulderend gelach overgôte, maar haai hield z’n oigen groôt. Deernei werd ie deur iederien fillesiteerd.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services