Live Live

De Beperkte Keus - Roland Haanraads

Gepubliceerd: Maandag 26 november 2018 13:53

De Beperkte Keus - Roland Haanraads

Ik lig in het gras en kan niet opstaan. Als ik dat wel doe gebeuren er vreselijke dingen. Ik zou langzaam wegzakken in de drassige aarde, die mij langzaam naar beneden trekt. Bij elke stap die ik doe kom ik dieper in de ellende te zitten. Tot ik uiteindelijk happend naar lucht, hoestend en aarde kotsend, aan mijn einde kom. Het kan ook nog zo zijn dat ik plots aan de rand van een onmetelijk diep ravijn sta, en voor ik val, de grond onder mijn voeten voel wegbrokkelen. Hoeveel stappen ik ook terugdoe.

Maar ik kan ook niet opstaan omdat ik bang ben dat ze wakker worden, die twee daar in mijn hoofd. Met hun eeuwige strijd, de onophoudelijke discussies, de voortdurende gesprekken en het negatieve gezeik. Ik kan dat kabaal niet meer aan. Ik wil het niet meer. Maar zij weten van geen ophouden. Ze gaan maar door. Dus ben ik even gaan liggen. Niet wetende dat die rust mij geen weg terug meer zou gunnen. En dus lig ik nu hier. In het gras. En kan ik niet meer opstaan.
Ik kijk naar een blauwe lucht en grijze silhouetten die de meeste vreselijke schouwspellen tonen. Niks geen witte wattige schaapjes of ander vrolijk gefantaseerde beelden. Somberheid tot ver aan de hemel. Achter de wolken schijnt de zon, maar er is geen mens die haar ooit nog gaat zien. Pestend en ongetwijfeld gemeen grijnzend blijft ze verscholen achter massieve grijsheid. Ik sluit mijn ogen zoals ik dat altijd doe als het even tegenzit. Maar ik weet dat het me dit keer niet gaat helpen.

Ik lig in het gras en kan niet opstaan. Want het kan zijn dat er dan de meest vreselijke dingen gebeuren. Zolang ik mij niet beweeg, helemaal niks probeer, kan me niks overkomen. Als ik nou heel stil blijf liggen verzwakt misschien de aandacht van al het Leed ter Wereld en vergeet ze me. Dan spring ik op en ren ik weg. Heel hard, zonder te stoppen. Ik ren of mijn leven ervan afhangt en staak dat voor niets of niemand. Maar in mijn hoofd hoor ik iemand schamper lachen. En niet lang daarna hoor ik een tweede stem hetzelfde doen. Goddank, ze zijn het voor een keer eens. Ik open mijn ogen en zie niks dan gruwelijkheden. Ik probeer op te staan en verlang naar het ravijn. En beloof plechtig geen stap terug te doen.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services