Live Live

De Cinees - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Maandag 01 oktober 2018 14:24

De Cinees - Joop van Diepen

Arie Skipper en Hans Skoute mit hullie vrouwe hewwen al jare winterdag ’n kaartersrondje. Ze zitten den meistal te klaverjassen, maar ok weldres te pandoeren of te zwikken. ’t Gaat er niet grof an toe, niet mit ’t mes op tafel en ze hewwen altoid ’n zoôt skik, veral met Hannes, want da’s zon kemiek. De verliezers doene altoid geld in de pot en van de opbringst gane ze mit hunnie vieren iens per jaar d’r op uit, mooi zonder joôs, die benne den uitbesteed.

Dut jaar gonge ze eerst te bowlingen in Hoorn en deernei wouwe ze ok Chinezen, maar den op ’t oigen durp. Deer was lest zon restaurant opend en Arie had lachend zoid: ”Je kenne deer skoftig eten nei ’t zegge, en je moete de oigen middenstand steune vezzelf.”

Dat nei die ballerolderaai in Hoorn bedaarde ze in de Chinees. ’t Was mooi rustig en hunnie zatte peut an baai ’t raam de menukaart te lezen. Komt deer zon diender met ’n bloid gezicht, maar mit ’n barre kromprateraai vrage offe hullie al wat uitzocht hadde. Nôh, ze ware alle vier mierskig worre, dat ’n soepie zou wel lukke.

Deernei most er ’n roisttafel komme. Arie kon mit wat anwoizeraai de man uitlegge wat ‘r beure most. Met ’n buiging en ‘n “Tank oe wel” gong ie weer achter de koelieze. Haai zette effies ternei de kompies soep gnappies op tafel en stiefelde mit ‘n “Tank oe wel” weer weg.

Toe dat alle haaievinne op ware, kwam de verwachte vraag:“Eeft et kesmaakt?” Nôh, dat zat wel goed. Arie wist ‘m te melden dat ’t monster lekker weest was. En tot twee kere kwam ‘n “tank oe wel” over z’n lippe. Dat ie weg was twoifelde Hans of die pindaman wel Aries Westfries verstaan had. Ja, erger nag: ‘Wul je gelouve, maar ik dink dat die man meist ok gien Nederlands verstaat.” Dat leek die are drie stug.

Hoe den ok, ’t kwam zo of dat er ’n weddenskap slôte werd, met ’n kratje pils d’r tussen. Hannes wou wel effe zien leite dat de man met die pretpluurougies gien harrel verstond van wat ie zegge zou. Onder de roisttafel hadde ze al bar skik, baai ’t uithoinige of. Demie zou je n’t krogge!

Toene ze alle vier an hunnie gerak ware – alle skaaltjes en kompies waren leeg vezzelf: aars wordt ’t ete maar weggooid – kwam onze gastheer ofruime met onderwoil weer de vraag: “Eeft et kesmaakt?’ En weer gaf Arie ‘m een bogie, en dat had weer de verwachte uitwerking. Toen was ’t Hannes z’n beurt: mit ’n stralend gezicht en glande ougies kwam ie an mit: ”t Was oigeluk niet te eten, man. Ik docht dat jolle oôs vergeve wouwe. Die roist was koegelhard en broinzout!” Mit nag grôtere glimlach en mit twei duime omhoug gong ie vedder: “En dat vleis dat rooide kat nach varke. Ja, die bonkies spek ware wel van ’n kat maar vast niet van ’n varke!’

De Chinees sting erbaai te glundere of ‘t ’n toespraak was baai ’n proisuitroiking en begon buigings te maken. ‘t “Tank oe wel” zoi ie op aas de litanie van allerhoilige en gong deernei bedat huppelend mit de diggele vort. Die drie are konne hunnie oigen pittig goed houwe. Voordat hunnie in lachen uitborste kon Arie nag uitbringe: “Jee hewwe ’n kratje verdiend, skooier!”

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services