Live Live

De sneêuwpop - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 21 november 2018 15:58

De sneêuwpop - Joop van Diepen

De Berkhoutjes hadde niks teugen honde, maar moeder Gré most niks van dat geslob en die hondehere hewwe. En trouwes as hunnie honde zien wouwe, den konne ze baai hun naaste bure, Bram Mol en Agie terecht. Deuze buurtjes hadde gien joôs. Wel nôseluk. Ze benne nag wel bar an ’t doktere weest, maar met al dat gemedder kwamme d’r evengoed gien joôs. Hoe den ok. ’n Jaar trug krege Bram en Agie twei jonge hondjes, en dat was ’t hillegaar . Wat ware ze d’r groôt mee

. Maar hunnie weunde in ’n kloinig huisie, woinig voortuin en achter ’t huis hield ’t ok niet over. Dat die honde ware oigeluk gauw te groôt, en Mol en de vrouw wiste niet dat die beiste altemet in de ruimte uittule wulle. Bram was ok wel ’n makkelukke Tinus. ’t Ontging h’m hillegaar datte ze hunnie behoefte op ’t grasveld van de Berkhoute deeë. Maar Louw Berkhout had dat wel morke toen ie an ’t gras maaie was. Maar gek hè, haai kon zommaar de hip niet krogge dat teugen buur te zeggen.

Nou had ’t van de winter ‘ns best sneêuwd en op die zundegochend ware de joôs van Berkhout d’r al vroeg baai om lekker in de sneêuw te batteren. Maar toen had je ’t vezzelf, toene ze een sneêuwbal rolle wouwe dichtbaai de hoining teugen Mol an. Allegaar bonke stront kwamme d’r in, ’t leek wel een krentebol. Vader Louw had dat wat zien en kwam op ze of met ’n merakel plan. ‘Jos,’ zeet ie, vraag jij ‘ns an buurman en buurvrouw of hunnie ’t leuk vinde ’n sneêuwpop te hewwe. Maar vedder niks van die stront zegge ‘oor.’ Jos begon ’t al deur te kroggen. Hollend kwam ie effies ter nei trug met ’n wortel en ’n ouwe hoed in z’n hand. ‘Koik ‘ns, dut het buurman me al geven. Ze vonne ’t monster datte we dat voor hunnie doen wouwe.’ ‘Goed,’ zee vader , ‘den wachte jullie mooi of datte hunnie te kerk gane, en den help ik wel effies.’

Dat de buurtjes nei de late kerk gong, sting vader Louw al klaar om te helpen balle rolle, heêl verzichtig, om niet in die drolle te groipen. Drie van die grôte balle werre d’r deur de struike rold, zo voor ’t huis van Mol, en deer op mekaar zet. Gauw nag ’n klointje voor ’t houfd, en toe met ’n rotveert skône sneêuw an de buitenkant plakke. De are buren vonne ’t eerst al kuuks datte ze Louwbuur zo in die sneiproest zagge, maar ze hadde ’t al gauw in ’t snotje. Toene de Molle uit de kerk kwamme, sting deer ’n klepper van ’n pop, mooi wit, met hoed en wortel, en die drie van Berkhout erbaai voor de leste ofwerking. Nôh, hunnie tweitjes raakte niet uitkeke, die joôs krege alle drie ’n sukkelareep, en buurman Bram zee nag uittemuiterig datte de honde die pop niet aas paal moste gebruiken, want dat zou ’n vies gezicht weze!

De are dag begon ’t al te dooien. Toe dat ’t warm water begon te regenen sting de hille buurt voor de rame z’n oigen te begieren baai ’t anblik van die drie en ’n halve krentebol. En de buren Mol wiste niet hoe offe ze koike moste. Nei twei dage was ’t beurd met de pop. Deer lag nou ’n hoop derrie met ’n hoed d’r op en ’n wortel ernaast. Buur had genog toid had om te weten weer die hoop vandaan kwam. Haai zou toch ’ns z’n honde in de gate houwe!

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services