Live Live

Dreidje - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 11 juli 2018 16:06

Dreidje - Joop van Diepen

In de voiftiger jare was tillevisie koike nag ’n nuwtje. Moet je neigaan. Zon toestel kwam al gauw op twee duzend gulden en dat was in die toid onwois vul geld. Aas je toevallig bure hadde die zon ding anskafte, den was je marzel; te minste al vonne hunnie ’t goed aas je zaterdes terecht konne.

D’r ware ok oigenaars die alle koikers ’n missiebussie voorhielden om er voif cent in te doen. Zon nuwerwis ding kocht je baai de plaselukke elektrisoin. Ien er van was in die toid Gerrit Dudink. Duud – zo noemde iederien hem – had zon kloin winkeltje met alles wat toen op elektriek gong.

Jan Ruiter, ’n dikke boer, was ‘ns langs kommen en had vroegen over ’n tillevisietoestel. Jan was ’n man van woinig woorde, dat hullie waren ’t al gauw iens. Drie dage dernei was ’t al voor mekaar. Duud, bar groôs, want dut was z’n elfde toestel al op ’t durp, bedaarde met koikkast en attenne baai Ruiter. Voor de femilie Ruiter was Duud heêl end heen ’n tovenaar. Die hark an de skoorstien, dreid omleig, deur ’t kezoin heen, nei ’t dreswar, weer ‘t ‘wonder’ op sting. Skevig in de hoek om die toeter an de achterkant plaas te geven. Moeder Ruiter lag ‘n kleidje op ’t apparaat en deerop kwam ’t hoilighartbeêld.

‘Zo,’ zoi Gerrit, ‘den kom ik veneivend on half acht trug voor ’t testbeêld, den ken ik ofstellen en kenne jolle dernei koike heengaan.’

Jan Ruiter had ’t allegaar bewonderend ankeken en wist Duud nag te vragen of haai ok ripperere kon aas er wat fout gong. Nou was dat z’n sterkste kant, d’r ware gelukkig nag gien klachte weest. Alle elf de toestelle bekeerde nag niks. Gerrit hield z’n oigen groôt en zoi dat zuks gien probleem voor h’m was. Enfoin, die eivend zatte de Ruiters voor ’t eerst te kassie koike. Jan had hillegaar z’n verkleidersgoed antrokken, want haai vond dat ie wel in de ef zitte most.

Nei drie weke begon ’t beêld wat kuuks te doen en viel altemet bedat weg. Seives kwam Duud al. Oigeluk met loôd in de skoene, maar deer mochte ze baai Ruiter niks van merke. Haai in ’t begin stoer doen: knoppe in, knoppe uit, omdraaie, andraaie, trugdraaie. ’t Holp niks. De spanning steeg. Duud deed of ’t z’n dageluks werk was. Begon sachies ’n moppie te fluiten, tikte met z’n skroevedreier de maat tegen ’t toestel en docht diep nei. Begon te tikken an de bovenkant, keek iniense ’t hoilighartbeêld an, tikte er op … ’t Fluite stopte …. En toe siste Duud voor de Ruiters de historiese woorden: ‘Jij stane toch niet op ’n dreidje, hei!?’

Hoe ’t met dat toestel ofloupe is, weet de femilie gien meer, maar die uitspraak van Duud, zonder dat ie er ooit weet van had, komt nag oftig op feisies trug.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services