Live Live

Hulp - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Vrijdag 30 november 2018 00:07

Hulp - Joop van Diepen

Toôn Laan had lesten zommaar de pliesie op de wurft en deer zal ie nag wel ‘ns an trug dinke. Maar leiten we effies baai ’t begin beginne. Toôn en Hannie hewwen ien dochter, ze hiet Ans, en hunnie benne d’r verlegen bloid mee, maar vezzelf ok merakel zuinig op. Ans is nou een heêl end heen zestien en doet ’t best op skoôl . Ze is altemet wat dwarsig maar meistentoids is ze heêl pittig over huis. Alliendig zinde ’t Toôn en Hannie niet dat ze bedat altoid allien was; ze had temet nooit gien vriendin, maar dat skeêlde heur ok niet zo veul. Och ja, boer Laan weunde ok wel wat ienluk an de Woizenddoik, wel een aref kilometer van ’t durp. Hannie had alders zoid: ‘Moid, die Annelies Vis, die zit toch baai jou in de klas, leit die ‘ns komme. ’t Loikt me ’n pittige moid en ze komt uit ’n goed nest.’ Nôh, van Ans hoefde zuks allegaar niet. Ze had met die beiste al genog drokte thuis.

Maar een week of wat leiter, op ’n zundegmiddag fietste deer iniense dat moidje van Vis de wurft op. Ze had Ans opbeld en vroegen of die dat algebra uitlegge kon, want ze snapte deer gien harrel van. Dat kon. Zo bedaarde de twei op Anses kamer en Toôn en Hannie waren bloid toe. Met melkerstoid kwamme de dames hillegaar op de gang en Annelies keek d’r ougen uit. Wat vond ze ‘t ’n pracht al die beiste. Voor Ans leek ’t wel ’n blaar van ’t hart: oigeluk dorst ze nooit met vriendinne te kommen om reden dat ze d’r oigen skaamde voor die stank en zuk. ’t Kwam nag zo of dat Annelies nei huis belde om te zeggen dat ze baai Ans te eten bleef. Deernei gonge hunnie weer nei de kamer om deer ’n bos herrie te maken met al die plate. Maar wat ’n meleur: gien buur die ’t hoorde. Om ’n uur of tien stilde ’t op en toe dat Ans later in de voorkamer kwam vroeg moeder vezzelf weer Annelies was. ‘Oh, die is op huis an.’ ‘Wat, nei huis in ’t pikkiedonker over de doik! Hoor je dat vader! In d’r uppie! Dat ken toch zommaar niet. Je leze van die onwoizigheden teugeswoordig in de krant.’

Nôh, Ans von ’t wat overdroiverig, maar vader zat er oigeluk ok mee. ‘Weet je wat. Ik moet toch effies nei ’t durp om wat brieven op de post te gooien. Ik raai, op ofstand, die kilometer of zo wel achter d’r an. Den hou ik ’t wel in de gate.’ Dat beurde. Vader Toôn zag vanuit de auto ’t achterlichie en bleef met een snelhoid van ommerdebaai voiftien kilometer ’n paar honderd meter achter dat lichie raaie. ’t Gekke was, dat ’t moidje harder was gaan raaie. Oh, ze wul op toid thuis weze of miskien raait ze an ’t konditie-trenen, of miskien raait ze altoid wel zo hard of … wat gek, ze raait bedat dertig, nôh, die het de spat er goed in, miskien dinkt ze dat ’t regene gaat, of … Toôn had al alderhande redene bedocht. Annelies had onderhand de streitverlichting van ’t durp beroikt en ze most nou nag voiftig meter. Toôn zag d’r in reeshouding ’t pad van de familie Vis opskiete. Zo, die was voilig thuis. Nou naf gauw nei de brievenbus. Toen ie effies ternei thuis was, werd ‘r anbeld. De pliesie! Of haai de oigenaar was van autonommer zus en me zo. Dat klopte. De manne vroege h’m effies in de pliesieauto te kommen. ’n Meneer Vis had beld dat z’n dochter hillegaar over d’r toere thuiskomme was: ze was achtervolgd weest deur ’n auto! Op ’t pad had ze in de donkerte naf ’t nummer opnemen kenne. Dat zodoend! Laan was wit wegtrokke! Wat ’n toestand. Haai had een zoôt uit te leggen, maar de pliesiemanne hadde de zaak gauw deur en vroege Laan met zuks toch maar wat uit te koiken.

’t Eerst wat Toôn in huis dee, was Vis bellen om te zeggen dat ie effies langs komme zou!

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services