Live Live

Sunteklaas - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Dinsdag 22 mei 2018 23:45

Sunteklaas - Joop van Diepen

De jongst van Kees Dekker was al jare gortig en van die toid of deed de femilie ok maar niet meer stoeltje zette. Nei, ze deeë met hunnie zessen loôtjes trekke.

De roime die de leste jare maakt werde, ware puur skerp, maar ’n skik dat ze deerom hadde! Dut jaar most ’t vezzelf ok weer beure. Inkeld nou hadde ze goed ofsproke niks merke te leiten wie wie trokken had. Dat was veul leukerder. Lesten op ’n eivend begon moeder Dekker nei ’t eten de loôtjestrekkeraai te regelen.

Iederien had zon beetje angeven weer d’r behoefte an was, en met ’n bedrag van ommerdebaai ’n geêltje wiste ze were ze an toeware. ’t Gong d’r hillegaar gehoimzinnig an toe. Vader Kees was de leste die ’n briefie uit de doôs pakte; haai had woinig keus, deer niet van. Leit ie nou z’n oigen trokke hewwe! Effies twoifelde ie. Toch maar zegge? Nei, niks t’r van! Nou kon je lache!

Op voif december zatte de Dekkertjes mooi an baai tafel met bonke spikkelaas en bekers sukkelamelk. En moeder Dekker maar boizen en steerte baai die mand met kedo’s. Moeder voelde wel an dat dut wel ‘ns ’t leste jaar weze kon, zo mooi met ’t oigen groepie.

Piet, hunnie oust, had wel ’n losse skarrel, en Gré, de tweid, spukelde wel ‘ns met ’n buurjoôn. Johan, de derd, kreeg ok al puur zon bientje in z’n neus en was met zestien al puur moidig. Allien Nico, de jongst, die zat op de HAVO en had deer z’n handen vol an. Hoe den ok. Toen Gré aas eerst d’r roim voorlas werd ze effies goed ondernome: die vraaier van d’r, veuls te laat thuis en aldeur voor de spiegel. Ze kreeg wat luchgoed en ’n boek. Ok Piet most er an gelouve: al z’n ouwe en nuwe vlamme, z’n drie bekeurings. Dat leverde h’m een wolle doek en stel glanseeëns op. Niekie raakte lest te water met z’n fiets en strooide altoid alles volgens de roim en moest ’t doen met bontleerze. Johan moest ’t ok bezure: altoid ’n bos herrie op z’n kamer met die radio en dronk wat vullig: haai kon ’n kuukse zonnebril uitpakken met ’n bandje met van die huppeltjes muziek.

Vader Dekker had ’t allegaar zo wat aanzien met ’n barre zoôt skik in z’n oigen. Moeder zee dat ’t zoin beurt was. Haai graaide ’n kloin pakkie met ’n grôte roim uit de mand. Ze gonge d’r allegaar voor zitte: nou zou je ’t krogge. Vader was puur zon ridder. Deer kon je ’n boek over skroive. Haai heêl neskierig doen vezzelf. Maar toen! In de roim werd ie opbocheld baai ’t leven. D’r was gien beterder vader en gien lieverder man. Hunnie hadden ’t allegaar merakel troffe met h’m. De toehoorders glouwde mekaar met vragende pluurougies an en voelde nattighoid. In de roim sting ok nag dat ie meer fietse most, den slankte ie wat of en dat was goed voor z’n gnappe verskoining! In ’t pakkie zat warachies ’n fietse sleuteltje, met ’n anwoizing dat ie onder ’t ofdak koike most. Met ’n staalhard gezicht kwam ie effiesternei met ’n nuwe fiets in de kamer. De joôs hadden ’t niet meer. Wat ’n stunt! Moeder was zo onthikt dat ze d’r oigen pakkie hillegaar vergat.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services