Live Live

Van Oud op Nuw - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 14 november 2018 21:52

Van Oud op Nuw - Joop van Diepen

Wat is dat ouste jôje van Hoin Jong ’n doerak en al zeg je dat teugen vader dat er puur mor in zit, den vindt die dat nag ’n pacht ok. Haai was vroeger ok zo wild aas hooi en ken ’t ok nou nag heit douve. Lesten heb Henkie z’n eerste repport krege. De juf had op de ouder eivend zoid dat ’t joch puur doenig was, haai had gien zit in z’n gat, toch was ie vies baai, want ’t donderstientje haalde evengoed houge soifers. En ze kon ’t monster rooie met h’m. Dat toen ie vraai kreeg met de kerst was ie d’r dik an toe. Haai kon nou mooi uittulen en was nag marzel ok, want ’t had best vroren en d’r lag sneêuw ok. Dat haai kon mooi battere met de buurjôsies. Nou had ie van Sjakie hoord dat die opbloive mocht met Oud op Nuw, te miste deer kwam Henkie ’n dag of wat deervòòr mee thuis. Haai wist wat ’t inhield: je krege den ‘n aar jaar, maar je mochte den tot twaalf uur opzitten en deer gong ’t Van der Hummes om vezzelf.

Moeder Alie belde voor de sekuritoid toch maar nei Truus op of heur Sjakie opbloive mocht, want ja, met die oust weet je zuks nag niet goed. ‘Wôh ja, moid,’ had die zoid, ‘dat ken best. Waai bloiven mooi mit de hille bubs op.’ Maar ja, Truus was altoid al zo makkeluk met zuks. Seives toch maar ‘ns an Hoin vrage. Nôh, die von dat ’t banjertje d’r nou wel baai hoorde nou ie op de grôte skoôl zat. ‘Leit ’t maar perbere, haai ken altoid nag te bed.’

En dat was ok zo. De leste dag van ’t jaar was Hoin op de skaas en Henkie zat op de toog en perbeerde ok op nekkies achter de toog veruit te kommen. Wat was ie seives rôzig. Met rooie wange gong ie de stroid an teugen de klok. Haai was bar hooigatterig en zat aldeur te geêuwen. Toen Carla, z’n zussie, te bed lag, gong ie met z’n vader hoogsteblatte, maar nei ’n toidje zag Henkie ’t verskil tussen de zes en zeuven gien meer. ’t Werd wat wazig voor z’n ouge.

Ali kwam mit ôliebollen an, ’n pilsie voor vader en wat frissighoid voor de kloine man. ’t Was nag geniesse negen uur, dat ze docht dat ’t beterder was om te gaan sjoele, want den was ie wat bezig, en den kon ie over z’n sleip heenkomme. Wat hadde ze ’n skik. Henkie lachte z’n oigen rot as z’n moeder aldeur misgooide. Maar teugen tienen stilde ’t puur op. Zeunlief zat met pluurougies glazig te koiken en vocht teugen de sleip.

Ja, wat nou? Hoin wou nag effies tillevisie koike. Dat ze streken in de voorkamer neer. Nei voif minuten al begon Henkies houfd skeef te hangen. Hoin hompte h’m wat an: ‘Wat nou, me knecht, ’t is nag lang gien twaalve.’ Henk skrok op. Met grôte ouge gong ie ok tillevisie koike, maar ze werre lenigiesan kloinder en weer zakte ie of. Moeder Aal vroeg toe maar: ‘Wat zalle we doen, me joôn?’ Henkie werd bubberend wakker. Nei ’n grôte geêuw zoi ie met kloine stem: ‘Zal ik murge maar van Oud-op-Nuwe, den gaan ik nou maar te bed.’

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services