Live Live

't Beêld - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 10 april 2019 22:12

't Beêld - Joop van Diepen

Dat was me lesten ok wat met tante Rie, zoit Sjaak Jonker. Koik, moin die tante Rie was tot ’n paar jaar leeë skoôljuffrouw en is nou met de vut. Aas je neigane dat ze nooit trouwd weest is, nôh, den weet je ’t wel, dink. ’n Herreketerk dat is ‘t. Trouwes, vroeger was ’t ok altoid zon bestruk. Ze moeide d’r oigen overal mee baai oôs thuis. Ja, ik most van heur met alle verdul nei de kweekskool, want ik most meister worre. Moet je net dinke. Allegaar met die drabbertjes mee in de klas. Ik zou ze, de ien voor de aar, foinknoipe, dink ik.

Nei, ik ben gewoôn boekhouwer worre en weun op Hensbroek in ’n gnap huis met rondom tuin. Nou had ik al ’n pittig toidje ’n tuinkebouter in de voortuin staan. Vond ik leuk, al die speurige kleure. Dat haalde de tuin wat op azze d’r gien bloeme wazze. Tante Rie weunt in Alkmaar en komt altemet baai m’n an. Ja, ik leg baai d’r an de voorspeen, want ik ben vernoemd nei opa Jonker en ze is zo naamziek aas ze groôt is. Ze had al d’r ‘ns meer zoid, dat ze die kabouter gien gezicht von. Ze zou wel ’n voor wat aars zurge. Koik, ik ben al jare zo ver met tante Rie dat ik d’r in alles geloik geef. Zolang je met d’r meepraat, valt er gien woord en is ze gauw weer vort.

’n Maand of wat trug was ik jarig. Tante komt den ok altoid effies te meuten. Leit ze nou toch binnekomme met die kebouter onder d’r arme met: “Zo, die is ’t werk verloupig of. Kom maar d’r ‘ns koike wat er nou staat.” Waai nei buiten. Ik wist dat tante al ’n toidje op ’n beeldhouwcursus zat en nou had ze, moet je me rekene, ien van d’r kunststukke op de plaats zet van de kebouter. Eerluk, ik kon me lache meist niet houwe. ’t Was ’n bonk zandstien van ’n halve meter houg met bobbels en knobbels, kuile en koete en gate en groeve d’r in. Tante lag me alles uit. Die twee gate onder mekaar wazze de ouge en die knobbels bovenop wazze de ore. Ik luisterde heêl beleefd nei die onzinnighoid, maar skaamde m’n oigen doôd met dat kunststuk op m’n voorwurfie.

Seives kwam Dick Steltenpoôl uit de Waard op verjaarsfeist. Dick was vroeger ’n buurjoôn van me en we trokke altoid met mekaar op. Nou ziene we mekaar inkeld nag op verjarings. Dick is de meziek ingaan en geeft pianolessen en zuk zuk. Toe dat ie binnekwam was ’t eerste wat ie vroeg hoe of ik an dat gnappe beêld in ’t voorwurfie komme was. Ja, tante Rie kon ie. Ik most er ’n bogie geve want haai von ’t kunst van de bovenste plank en gong later weer nei buiten om ’t beêld te bewondere. Toe dat Dick snachs as leste gast ’t padje inkorte gong, zoi ik teugen h’m, dat ie dat beêld wel meeneme kon, voor z’n tuin baai z’n nuwe huis. Deer zou die mederne kunst wel heêl ampart staan. Bloid as blik zette ie ’t geval in de achterbak.

Toe dat tante Rie ’n paar weke d’r nei kwam koike hoe ’t met ’t beêld was, stond de kebouter weer op z’n plaas en hadde me vrouw en ik de smoes al klaar. Haai was stôle! Ja, wat moest ik aars. Ik kon moeiluk zegge dat ik h’m weggeve had of dat ik h’m stik holpe had. Ik hield tante voor dat er teugeswoordig zovul stôle wordt. Ok uit de tuine. Boompies en struikies en zuk stane al niet meer voilig. Ja, tante wist ervan mee te prate. Dat kwam deur al dat import. Deer zat zovul skorremorrie tussen, wist ze. Maar ze zou ’t er niet baai zitte leite.

Wat ze deermee bedoelde, kwam niet zo gauw baai me op, maar ik ben er wel achter komme. In d’r kartje struunde ze alle nuwbouwwoike of in de plase rond Hensbroek. Zo kreeg ik lesten ’n verskrikte Dick Steltenpoôl an de loin. Haai had twei tute baai h’m in huis. Die hadde ’n tip krege van ’n dame dat ’t beêld in z’n tuin stôle was. Of ik metien komme kon…

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services