Live Live

Bezoek _ Joop van Diepen

Gepubliceerd: Donderdag 14 maart 2019 16:16

Bezoek _ Joop van Diepen

Toe dat Herman Kager op zundegochend die manne, met baaietwei ’n aktetas an hullie hand, nei de voordeur zag stiefele, had ie teugen moeders zoid dat ie hullie wel effies te woord wou staan. Manus zit wel ‘ns om ’n praatje verlegen. De Kagertjes weune ver in de verkaveling dat vul anloup hewwe ze niet.

Nou is Manus de man er niet nei om grof teugen de mense te doen. ’t Ken baai hem heêl lang an, en iederien krogt de vraaihoid riddenasies baai hem op te hange, maar haai wul d’r wel graag teugen in gaan. Dat ie de deur open dee, kwamme de manne al gauw met de ‘redding’ voor Manus. Alliendig, die verhale kon ie al. Deuze rois kwamme ze met ’t nuwtje datte hullie oigeluk pittig haast hadde met mense te bekere, want ’t oinde van de wirreld zat er an te komme.

Boibelkenners uit hullie klub hadde berekend dat ’t teugen ’t oind van dut jaar zover was. Inkel de mense die lid ware van hullie stiek werre red, en de rest kon ’t wel skudde. Deer had Kager ’t effies niet van terug, maar toe kwam ie an met: “Den het dat boere van moin nou ok woinig meer op zak, dink?”

Nôh ja, dat was wel zo . Haai kon z’n oigen beterder sabbel make om ’t naderend oind. Kager werd zommaar effies neskierig, en wou wete of ’t waar was dat hullie organisatie bulkte van ’t geld, want den wou ie de here nôde binne te kommen. Effies ternei zatte de twee hoilbringers an de houge tafel in de kamer an de koffie. Manus had ’n skroifblok voor h’m en begon z’n bezittingen op te skroiven, want haai wou zake doen. Die dertig bunder grasland was skoftige goeie grond, alles was dreneerd en d’r zat ’n zoôt melk op. De twei verbaasde koffiedrinkers hield ie voor ’t met hullie gnap te wulle make en ’n vraagprois an te houwen van voiftig duzend golden de bunder. Die knoert van ’n loupstal en ’t huis wou Manus afronden op ’n half miljoen. “En da’s echt gien geld,“ vond ie. Z’n beiste, z’n trekkers en are mesienes wou ie ok van de hand doen voor voif ton. “En deer hewwe jolle abseluut ’n snippie an!” klonk ’t overtuigend.

Z’n toehoorders begonne nou toch wat teugen te spukelen, maar Manus skreef alles onverstoorbaar op, zette de getalle onder mekaar en kwam op een oindbedrag van twei en ’n half miljoen. “Koik, manne, jolle benne zo zeker van de zaak. Il wul ’t effies goed met jolle make. Die klub van jolle ken dut bedroif koupe voor twei miljoen. Je zienne wel, dat ik nag ’n zoôt van de prois heb valle leite. Maar ik wul ien voorwaarde in de koupakte, want ik hou wel van ’n gokkie: aas de wirreld er ankemd jaar nag is, dan wul ik de hêle reutemeteut voor ’t halfie terugkoupe!”

De twei verslikte hullie oigen temet in de koffie en perbeerde Kager uit te legge, dat zuks niet de bedoeling was van hullie ‘boskip’. Manus verbreêuwde d’r niet van en gong gewoôn deur. Stopte de brief gnappies in ’n anvelop en gaf die an ien van de manne met ’t verzoek ’t met hullie baas deur te neme en den gauw terug te kommen om de zaak of te handele. Ja, ze moste d’r wel veert achter zette, want haai most in kort nag nei de bank.

De koffie was zo op en de ‘verteugenwoordigers’ ware gauw weer vort. Manus keek ze nei toen hullie ’t pad ofliepe, gong nei de keuken en vertelde z’n vrouw hoe haai z’n bezoek ofsleveerd had. “Toch wel jammer dat we verloupig gien anloup meer hewwe op zundegochend,” bedocht ie z’n oigen.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services