Live Live

De deuk - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Woensdag 27 februari 2019 17:45

De deuk - Joop van Diepen

Bedat de halft van de huizen op Spanbroek hadde tillevisie maar Freek Heddes wou zon barel niet over huis hewwe. Heddes was ’n dikke boer, dat geld speulde gien rol, maar haai was ien-recht ien-aafrecht: had zo z’n gedachtes en hield deer an vast. Nei, Freek had meer op met auto’s. Haai had ’n mooie luukse op de dars staan en reed er mee nei vergarings en markte. En wat kon ie ’t vertelle baai are mense! Wat vonne ze h’m allegaar ’n gezelligerd.

Dan was ie thuis heêl aars: wat kon ie bobberig doen. Gré, z’n vrouw, had wat met h’m te stelle. Voor z’n joôs was ’t gien lekkertje, ze lidderde voor h’m. Z’n ouste twei, Bram en Ko, werkten op ’t bedroif en omdat vader Heddes oftig de voordam uit was, moste hunnie met hunnie tweie de zaak bereddere. Ze ware ommerdebaai twuntig en hadde deer oigeliuk gien spul mee. De manne hadde woinig vertier. Ja, zundegeivend met de kammeraas te danse vezzelf.

Nôh ja, dansen? Deer hadde meist gien toid voor. ’t Was puur dorstig volk en ’t was den ok maar goed datte ze op ’t fietsie d’r op of gonge. Met vader’s wagen? Ken je begroipe! Bram had z’n roibewois wel, maar ’n heêl enkelde keer mocht ie d’r mee an de reed, om ’n boskip of om moeder effies te raaie.

Nou was ’t net Vast. Je kenne wel stelle dat de jacht hillegaar stil lag: zes weke lang was er in alle kattelieke durpe gien danse, alliendig den met half-Vast. En al ware je van ’t houtje, den was ’t vezzelf ver te hale om nei ’n prôdestants durp te gaan.

Op ien zundegeivend zatte de twei gebroeders mooi an te klaverjasse met twei buurjoôs, Wullem en Ben Kok. Moeder zurgde voor de sukkelamelk en vader bestrukte dat de joôs dubbeltje-kruisie speulde: kwartje-kruisie von ie veul te grof. Den gaat ’t mooi d’r van of, zee ie nag. Haai had nag wat skroifwerk, liet de radio wat speulen en noemde ’t nag effies dat ’t zo gezellig was. Dat was vezzelf omdat er gien tillevisie was.

Maar moeder en ok de joôs gavve gien asem. Teugen tiene daocht ie de beiste maar te gaan bestelle. Dat ie trug van achteren kwam reidde hij de kaarters an ’t ok maar niet te laat te maken. ’t Was weer vroeg opperstoid en moeder miende dat de bure d’r ok wel zo over dochte. Dat de ouwelui te bed ware, leke de klaverjassers wel are praat te kroggen. ’t Gong nou over moiden en zuk. Iniense had Wullem Kok ’t over Ierswoud. Haai had hoord dat deer ’n uitvoering was met bal nei. ‘Deer weune toch van die mooie dôze, joh,’ wist z’n broer. ’t Ien haalde ’t aar uit. Dat ’t potje uit was stelde Ko zommaar voor d’r effies heen te gaan, maar den met auto vezzelf. De ouwelui zouwe nou wel sleipe, dat de kust was voilig. Effies ternei was ’t plan klaar: alle lichten uit, darsdeuren open, de wagen opdouwen over ’t pad de weg op, en deer starte! Dat zou ‘m worre.

’t Plan lukte monster. ’n Endje van huis startte Bram de wagen en harrekiedee, op de moide of. Wat ware ze uithoinig; net kloine joôs op skoôlroisie. Bram dee maar wat mee met die are, maar oigeluk kromp-ie in mekaar baai de gedachte dat vader ’t merke zou. Den was Jut jarig. ’t Leek h’m beterder demie maar niet te drinke. Ze bedaarde baai de zaal op Ierswoud net dat de uitvoering ofloupe was. Dat was goed skôte, vonne ze. Nou konne ze, met dat bal nei, metien op jacht. Dat was wel ’n ofvalder, meist niks gien mooie dôze, weer Ben ’t over had. Ja, aas ’t er effies op rooide, den zat zon moid al zweer anleund, dat deer was vezzelf niks anvongen. En ze konne d’r bar woinig volk. Nag voor sluitersstoid stelde Bram voor ’t padje in te korten, en ok die are hadden ’t wel zien.

Ze kwamme baai de luukse. Die sting nou wat ienluk. De wagens d’r naast ware al vort. Ko bleef inienen verstoifd staan. In ’t licht van zon streitlanteern zag-ie an de zaaikant, baai ’t voorwiel, ’n deuk! Bram kwam op z’n ‘koik deer toch’ of en trok wit weg. Baai de mannen Kok was ok inienen alle drankpraat weg. ‘Ja, die auto hiernaast heb ’n krappe draai moeten maken en heb deus toe raakt’ wiste ze met mekaar. Wat nou?

Bram dorst niet nei huis. Die deuk mòst d’r uit. Wullem had lest ok zon gointje had en was toe baai jonge Jan Dekker in Obdam weest. Achter op de wurft was-ie in ’n boet altoid wat an ’t rommele. Om ien uur ’s nachts werd er wèl baai Dekker anbeld. En nei wat gevloek, geroep en gepraat sting ’n kwetier later wèl een sleipdronke Jantje Dekker in z’n boet. Met alderhande gereidskip gong ie die deuk te loif. Haai had er wel rooi op, want nei ’n half uur meddere was er meist niks van te zien. Deer hadde die vier ’t van op an. Voor de manne Heddes was ‘t ’n hille blaar van ’t hart.

Ze lapte alle vier om Jannes nachttarief te betalen en gonge bloid as blik op Spanbroek of. ’n Endje vóór de plaas wer de moter weer ofzet en wer de wagen vedder opdouwd tot op de dars. Met ‘n ‘de rust’ en ‘nou maar houpe dat de Oud niks merkt’ gonge ze uit mekaar.

Wat ware Bram en Ko goor de are ochtend. ‘Ja, ’t was toch nag ’n latertje worre met kaarte,’ gavve hunnie met koppiestoid toe. ‘De Kokkies ware niet weg te krogge, ze vonne ’t zo gezellig,’ was ’t richting vader.

Nei ’t koppiestoid most die an de reed en de mannebroeders pluurde mekaar effies an met: nou, zel je ’t krogge. Nei ’n menuut kwam vader weer in de keuken. Bram en Ko doke halveres in mekaar. ‘Nôh, deer begroip ik gien harrel van,’ brocht-ie d’r houfdskuddend uit. ‘Moet je me rekene. Ik docht guster op de dars ’n ouwe melkbus raakt te hewwen. D’r zat ’n beste deuk voor baai ’t spatbord, docht ik te miene. Maar d’r is nergens gien deuk te bekenne. Moet je nag peultjes!’

Haalde vragend z’n skouwers op en ging weer zitte. Ík wor vast ouwer. Ik zou effies nei Obdam nei jonge Jan Dekker. Nôh, den ken dat wel vraai!’

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services