Live Live

De Fanfare - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Donderdag 20 december 2018 21:50

De Fanfare - Joop van Diepen

Oigeluk had Siemen de Wit woinig op met meziek. Haai had wel altoid de Arboidsvitamienen an en kon zo ok wel wat moppies uit operettes, maar deer moste ze h’m niet voor wakker make. ’n Toidje trug was ie met Sjaan te brulluft weest. Heur broer Bertus was voifentwuntig jare trouwd en deer kwam me toch ’n stuit volk op die receptie of, want Bertus zat in alderhande verenigings.

Zo was ie al jare lid van de fanfare, dat de hêle bups meziekmakers ware opperdan kommen en gavve deer wat riedels weg. Nôh, dat was me ’n pracht: niet alliendig om te horen , maar ok om te zien, allegaar die speurige pakke an. De hêle meute genoôt er bar van. Ja, Siemen von ’t ok onwois mooi. Later op de eivend hoorde ie wel dat zon fanfare nag puur kostte, al leit je die ’n serenade geven, maar voor Bertus kwamme ze voor niks, die was lid vezzelf.

Nou was Siemen zelf demie in ’t koper en, ja zon meziekkorps zou ’t wel erg goed doen op z’n feist, alliendig kostte ’t allegaar ’n zoôt. Weerom was ie oigeluk nooit lid worre van de plaselukke fanfare, docht ie de are dag. Haai was miskien heêl muzikaal, begon ie z’n oigen wois te maken, want ome Dirk had dat toeterwerk ok jare dein. Siemen wist ok datte ze puur verlegen ware om nuwe leden.

Leit ie nou daagstenei nei Manus Stam gaan om ’t effies te besmoezen. Nei, Sjaan mocht er niks van weten en an Stam noemde haai z’n brulluft niet op. Manus was voorzitter van de fanfare en keek er groôt van op dat Siemen de Wit seneeïghoid had in meziek. Die man is niet te befietsen, docht Manus nag. Op de volgende repeteereivend zat de dirigent met z’n hande in ’t heer: Siemen kon niks. Haai had nag nooit zon toeter en zuk zuk vasthouwe en kon gien noôt leze. Dat werd me ’n gemedder!

Siemen kreeg zon grôte toeter mee nei huis om te perberen deer geluid uit te kroggen. Sjaan mocht nag van niks wete, die brulluft was nag vier weken weg. Die toeteraai deed ie wel as zaai niet thuis was en de joôs op skoôl. Op de tweide repeteereivend gong ie nei afloop nei Manus Stam en vertelde over z’n koperen brulluft en dat ie baai deuze de hêle fanfare noôdde. Die eivend zat Stam al met de rest van ’t bestuur om tafel. Wat ’n roetrouker die De Wit, von Manus. Dat lid worre was vezzelf om ’n ergie. Nou moste ze volgens ’t reglement voor niks optreden. Maar ze zouwe h’m wel goed an z’n steert hewwe!

En dat het Siemen wete. Op de receptie kwam ’t hêle korps opdrave, allegaar fieterdefointjes in de klere. Wat keek ’t receptievolk er groôt van op. ’t Meist nag Sjaan, vezzelf. Die kon er hillegaar niet baai dat voorzitter Stam in z’n woordje ’t over ’t nuwe lid, Siemen had. Zonder te verblikken of verblôze zee Manus: met zuks geve we altoid ’n serenade, maar den op ’t nivo van oôs jubilerende lid.’

Siemen zag ’n zoôtje leden nei mekaar griele, en hield z’n tône krom. ’t Korps gong gnappies in gelid staan en de maatslaander kondigde bloedsereneus ’n feistpotporrie an, en telde of. En toe kreeg je ‘t: valse skorre hese toeters vulde de zaal, trommelaars hingste in ’t wilde weg, fluiters maakte met bolle wange de meist kuukse geluide en ok de triangels ware van de rel.

In ’t kort: ’n barre herrie en ’t was vezzelf gien gehoor. ’t Receptievolk begierde hunnie oigen en ok de meziekmakers hadde de groôste skik. Alliendig Sjaan niet. Die keek aldeur nei Siemen die wat zurig zat te lachen. Toene ze ‘uitspeuld’ ware, gonge de lede mooi anzitte tussen de are receptiemense om deer vedder te feiste. Ze werre later deur de ceremôniemeister namens ’t bruidspaar nag erg bedankt. Siemen hewwe ze trouwens nooit meer op hunnie repeteereivend zien!

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services