Live Live

Hooierstoid - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Dinsdag 29 januari 2019 16:56

Hooierstoid - Joop van Diepen

oen Trien Groôteman Abraham zag, was d’r seives an huis gien feist, maar gong de hêle bubs nei ’t voorkefee van Spil Loôs op Wadway.

T

De boerderaai weer Klaas en Trien op weune het ruimte genog om ’n zoôt volk te bergen, maar Trien had ’n koikie op al dat werk en al die regeleraai. De femilie, buren en kennisse keke d’r oigeluk niet groôt van op datte ze nei Wadway moste. Ze konne Trien d’r fronte. Ze was te beroerd om uit d’r ouge te koike. ’t Was ’n grôte kladdebutter. Hunnie noemde d’r Dikbil, want ze was spekvet. Klaas had wat met d’r te stellen. Ze stak gien poôt uit op ’t bedroif. Wat dat anbelangt rooide hullie twei dochters en zeuns op heur. Ze liete vader mooi meddere met melke en ok met hooierstoid had de ien voor de aar ’n smoes om maar niet mee te hoeven helpe met baaltjese.

Al jare was ’t zo dat aas de balepers weest was, Jan en Niek Broers beld werre en van buurman Klaas Groôteman te hore krege, dat ’t weer zo ver was.

Nôh ja, den gonge ze maar weer ’n paar eivende. ’t Was teugenopzienders werk: zwere bale, grôte wagens, houge stapels en ’n heite berg. En dat voor een paar geêltjes. Maar ze konne de hip niet krogge om nei te zeggen.

Jan en Niek hadden ’t er trouwes wel van op an, datte hun ok noôd ware op ’t feist. Dat had buur Klaas wel met ’n ergie dein, want ’t was weer hooierstoid en voif bunder lag omwoid. ’t Wachten was nag op de pers.

Wat zatte de mannebroeders mooi an, d’r was ’n smacht volk. D’r werd best tapt en Piet Skoute zat warachies met ’n mook. ‘t Leek wel brulluft. De hêle kluit gong op ’t lest ‘polonaise’ doen, alliendig ’n paar oudjes bleve zitte. Trien trouwes ok, want zulks von ze maar loufmakers werk. Toene de feistvierders ’n kring vormde most ze d’r wel an gelouve; ze most in de middend staan. Nei ’n Lang Zal Ze Leve, gong Piet Skoute deur met Ze Leve Hoog, Ze Leve Hoog.

’t Manvolk begon skichtig te koike. Hunnie wiste wat ‘r beure most: Trien most optild worre, maar deer ware ze bunzig voor. Klaas wou met alle verdul de zaak redde, en pakte Jan en Niek baai de arm: ‘Toe joôs, jullie benne nag jong en sterk!’ En weer konne de manne gien nei zegge. Effies ternei stinge ze deer met ’n paar knoerte van achterhammen op hullie skouwers en grôte rooie koppe van de inspanning. De are mense stinge te klappen en zingen om hunnie heen.

Twei dage later gong laat in de middag de tillefoôn. ’t Was Klaas-buur: de balepers was d’r weest!

‘Nei,’ zoi Niek, ‘we kenne niet. Eerguster moste Jan en ik van ’n kirrel dik twei honderd pond optille en toe benne we deur onze reg gaan.’

‘Nôh, je liegen ’t dink?’ bracht Klaas uit. Voordat ie verontwaardigd vrage wou wie die skoft van ’n vent was, drong ’t tot ‘m deur. Jemig, den ros je ‘m ok. Haai zoi ’t op ’n are menier wel zien te redden en wenste de manne vul sterkte toe!

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services