Live Live

Lijsttrekkers van Enkhuizen: Jacco Sandstra van de PvdA

Gepubliceerd: Zaterdag 10 maart 2018 11:21

Lijsttrekkers van Enkhuizen: Jacco Sandstra van de PvdA

In de aanloop naar de komende verkiezingen presenteren de lijsttrekkers van de diverse politieke partijen uit Enkhuizen zich middels een interview aan hun kiezers.

Wat heeft je doen kiezen voor de politiek en wanneer is dat geweest?
Van jongs af aan werd er door mijn ouders thuis over politiek gesproken. Mijn vader was actief in de politiek en later ook mijn moeder. Sinds mijn vijftiende ben ik politiek bewust. Toen ik iets ouder was werd ik lid van de jonge socialisten en nog weer later van de PvdA. Mijn beide ouders waren ook lid van de PvdA, maar ze hebben mij altijd vrij gelaten in mijn politieke keuze. Doch ik groeide wel met dat gedachtegoed op. Het verloochent zichzelf niet.
Als sociaal-democraat kom je op voor anderen zonder de rest uit het oog te verliezen. De sociaal-democratie beweegt zich over het hele spectrum. Het betekent niet alleen kijken wie het op dat moment heel erg slecht heeft, maar hoe we het met zijn allen uiteindelijk beter kunnen krijgen. Armoede was een onderliggende gedachte om voor de politiek te kiezen. We hebben met ons gezin twee jaar op Jamaica gewoond, een derde wereld land. Mijn vader leidde daar leerkrachten op tot dovenleraren. Hij werd uitgezonden door het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking toentertijd.
Op Jamaica heb ik echte armoede gezien. Dat blijft je je hele leven bij. Je ziet hoe mensen met elkaar omgaan in zo’n situatie, wat ze doen. Ik zag dat mensen niets te eten hadden en geen kleren aan hun lijf hadden. Mensen die in een arm onderkomen woonden, leefden naast mensen in grote villa’s met zwembaden. De verschillen waren erg groot. Zoiets kun je alleen bevatten als je er gewoond en het doorleefd hebt. Dat zijn verschillen die volgens mij niet mogen bestaan.

Waarom ben jij lijsttrekker en niet een ander?
Door de jaren heen heb ik als lid altijd meegedacht met de partij en ik ben zelfs een periode bestuurslid geweest. Toen mijn moeder later wethouder werd voor de PvdA, vond ik het beter om gepaste afstand in de politiek te bewaren. Ik vind niet dat je een dynastie zou moeten hebben. Het zou niet kies zijn als ik mijn moeder zou hebben opgevolgd. Ik heb wel altijd op de lijst gestaan, heb altijd kleur bekend en ook betrokkenheid getoond. Degenen die nu in het fractiewerk zitten hebben besloten om een stap terug te doen. Dat is denk ik niet alleen logisch, maar ook verstandig wanneer je twaalf jaar of meer in de politiek actief bent geweest. Dan wordt het tijd voor vernieuwing, verjonging.
Van de vrijwel nieuwe ploeg waarmee we deze verkiezingen ingaan, ben ik de enige met ervaring als raadslid. Daarmee is de keuze eigenlijk logisch dat ik als nummer één van de lijst ben geplaatst.

Wat is je favoriete onderwerp in de politiek?
Het sociaal domein vind ik heel erg leuk en ook heel belangrijk. Alles met stenen is in een oude stad ook belangrijk, maar trekt mij iets minder. Ondanks dat ik geschiedenisles geef en dit buitengewoon interessant vind, is toch onderwijs en sport in het sociaal domein hetgeen dat mij het meest boeit. Dat is ook mijn achtergrond. Ik heb zeventien jaar fulltime in de sport gewerkt als tennis-, squash- en volleybaltrainer en ik heb mij ingezet voor de gehandicaptensport in Westfriesland.
Ik heb het rolstoeltennis opgezet in de regio. Sportservice heeft dit later overgenomen. Daar ligt een deel van mijn verleden, maar ook mijn hart. Goed onderwijs en kinderen daarin meenemen, een toekomst bieden, is iets waar ik voor sta en ga.
Ik werk nu met VMBO basis- en kaderkinderen. Die worden vaak negatief benaderd. Als je ze op de juiste wijze prikkelt en ze op hun bek durft te laten gaan… Ze kunnen het uiteindelijk heus wel. Het onderwijssysteem rekent kinderen te veel af op cijfers. Het kan anders. Er is hierin nog een heleboel te winnen.

Wat vind je het moeilijkste aan politiek?
Het moeilijkste is om in de materie te komen. Je krijgt naast veel nieuwe informatie, ook te maken met de ambtelijke taal als je in het raadswerk stapt. Je moet het leren lezen. Als je eenmaal doorhebt wat men bedoelt, valt het eigenlijk wel mee.
Daarnaast heb je te maken met heel veel verschillende meningen van de diverse partijen (9). Dat zijn er veel. Het is moeilijk om ze op één lijn te krijgen. Als je anderen kunt overtuigen met een goed idee en je komt samen tot een uiteindelijk besluit, dan is dat mooi. Dan verwezenlijk je een stukje van dat wat je uiteindelijk wilt bijdragen.
Wat ik verder lastig vind is de spelletjes die er gespeeld worden. Ik doe daar niet aan mee. Politiek moet over de inhoud gaan en niet ten koste van een persoon. Er zitten zeventien mensen in de raad die erin zijn gegaan met de beste bedoelingen, waar ik het niet mee eens hoef te zijn. Hun waarheid hoeft niet mijn waarheid te zijn. Die van de ander is niet beter of minder, maar mijn waarheid is anders. Ik wil bij mezelf kunnen blijven, dan ben ik ook het eerlijkst naar mensen. Als ik iets niet weet, zal ik dit zeggen.

Wat maakt jouw partij anders dan de andere partijen?
De hele sociaal-democratische gedachte, zoals ik al zei. Een viertal andere partijen schuren tegen ons aan, maar zijn het voor mij net niet. Ik voel mij thuis bij het gedachtegoed van de PvdA. Dat is waar ik in opgegroeid ben, dat is mijn visie op leven. Dat is waar ik mij prettig bij voel.
Wat wij hoog in het vaandel hebben op dit moment zijn de verenigingen. De essentie van een vereniging is dat je samen probeert te streven naar een maatschappelijk doel: het welbevinden, het ontwikkelen, verantwoordelijkheid nemen en elkaar helpen en steunen. Het is een samenleving in het klein.
Mijn streven is om deze partijen meer met elkaar in contact te laten komen binnen de samenleving, omdat ze daarin een functie hebben. Leren verantwoordelijk te zijn voor elkaar, samen met elkaar ergens naartoe optrekken: dat zijn kernwaardes van een goed functionerende maatschappij. Een verbindende factor. Als je het binnen verenigingen goed weet neer te zetten en die verenigingen in contact brengt met scholen, dan heb je niet alleen de jeugd maar pak je ook de ouders. Dan kun je samen bouwen aan een hechtere gemeenschap. Daar zouden we veel meer mee kunnen doen dan wat we tot nog toe gedaan hebben.

Wat is je belangrijkste verkiezingsitem en waarom?
Naast verbondenheid is dat de werkgelegenheid. Niet alleen hoe je dit kunt creëren, maar ook hoe je dit kunt vasthouden. De zaadbedrijven in de omgeving hebben jaarlijks zo’n honderd mensen van buitenaf nodig om hier te komen werken. Vanuit Enkhuizen kunnen ze niet genoeg mensen krijgen. Huisvesting voor mensen van buitenaf is een probleem, waardoor ze weer wegtrekken om op zoek te gaan naar werk elders.
Naast huisvesting zijn voorzieningen belangrijk om mensen binnen de stad te houden. Als we het dan over stenen hebben, moeten we zorgen dat die voorzieningen er wel zijn en blijven. Je zult voorzieningen op peil moeten zien te houden om te zorgen dat mensen blijven. De gemeente zal hierin moeten investeren. Culturele instellingen zijn kostenposten waar altijd geld bij moet. Dat is niet erg, als het maar niet teveel wordt. Het moet behapbaar blijven.

Hoeveel denk je waar te kunnen maken van de verkiezingsbeloften?
Dat is sterk afhankelijk van de uitkomst van de verkiezingen. Realistisch gezien heb je het goed gedaan als je de helft zou kunnen waarmaken. Alles wat je meer bereikt is natuurlijk helemaal fantastisch. Je kunt roepen van: ‘Wij gaan dit doen’, maar er is geen enkele politieke partij die ook daadwerkelijk kan zeggen dat het ook gebeurt. Daarvoor heb je een meerderheid nodig. Er is binnen Enkhuizen niet één partij die deze meerderheid heeft. En zelfs dan is het nog de vraag of je hetgeen dat je wilt voor elkaar kunt krijgen.
Alles wat je in een programma zet is wat je zou willen. Dat is waar je op inzet en waarvan je hoopt zoveel mogelijk te kunnen waarmaken. Maar dat is afwachten.

Wat is je verwachting over het aantal te behalen raadszetels?
Als ik realistisch ben naar hoe wij er landelijk voor staan, dan is het mooi als we ons weten te handhaven. We hopen op meer. Al zouden we er drie of vier halen, dan ben ik heel gelukkig. Het enige waar ik niet op hoop is dat ik een éénmansfractie wordt. We zullen het zien. Die kiezer beslist. Ik hoop dat ze ons geluid serieus nemen en waarderen.


Jet Rood

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services