Live Live

Maarten Vetart Vet, een veelzijdige en reislustige kunstenaar met dit jaar een ludieke actie. Deel 1.

Gepubliceerd: Vrijdag 29 maart 2019 00:46

Maarten Vetart Vet, een veelzijdige en reislustige kunstenaar met dit jaar een ludieke actie. Deel 1.

Maarten is geboren in Zaandam, maar groeide vanaf zijn 2e jaar op in West-Friesland. Op zijn 16e jaar verliet hij stiekem het ouderlijk huis en ging bij iemand in Enkhuizen op zolder wonen. Vervolgens woonde hij een tijdje met vrienden in een caravan op camping De Vest. De drang naar vrijheid en het zijn eigen leven kunnen en willen bepalen zaten er bij Maarten al jong in.
Nu heeft de kunstenaar een vast woonadres waarnaar hij kan terugkeren wanneer hij weer één van zijn vele omzwervingen heeft gemaakt. In 2018 is hij in diverse landen geweest, waar hij voornamelijk tegen kost en inwoning heeft gewerkt.

Jong creatief
‘Ik teken al mijn hele leven. Mijn opa Jan Schots schildert veel. Hij heeft de hele Zaanstreek al geschilderd. Als ik bij hem op bezoek was, schilderde ik ook iets. Vanaf 2012 ben ik mij pas echt met het schilderen gaan bezighouden. Ik kreeg longontsteking en moest twee maanden thuis blijven. Ik dacht toen: “Ik kan twee maanden gaan tv-kijken en internetten, maar ik kan ook gaan schilderen”. Vervolgens heb ik tv en internet laten afsluiten, ben aan de gang gegaan en heb het nooit meer laten aansluiten.
In die periode kreeg ik op een dag bezoek aan huis en die vroegen mij: “Wie heeft dit gemaakt?” Toen ik zei dat ik dat ik diegene was, waren zij oprecht verbaasd. De vraag of het te koop was volgde direct. Dit was altijd het doel waar ik naartoe werkte, verkoop om zelf in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien.’

Inspiratie
‘Voor mij is het belangrijk dat ik uitdagingen in mijn leven tegenkom. De dingen die mij overkomen inspireren mij, dwingen mij tot het bedenken van creatieve oplossingen. Die oplossingen helpen mij om met de situatie waarin ik mij op dat moment bevind, te dealen. Maar ook om mooie dingen te maken.
Zo was ik in Boedapest, waar na twee dagen mijn bankpas onbruikbaar raakte. De bank had mij al snel een nieuwe pas gestuurd, maar naar mijn woonadres in Nederland. Daar had ik in Boedapest dus niets aan. Zo heb ik de tijd die ik daar doorbracht, met daarna nog twee maanden Berlijn erachteraan, zonder pinpas of contant geld geleefd.
Ik ging galerijen langs en maakte schetsen van* bezoekers in het hostel waar ik verbleef. Of ik werd uitgenodigd om te komen eten bij mensen die om de hoek van het hostel woonden. Eigenlijk overleefde ik die periode met ruildiensten van mijn creaties en avontuurlijke ontmoetingen.’

Berlijn
‘Eind 2017 was ik met een maatje mee in zijn camper naar Berlijn. Hij had ook schilderijen van mij in zijn camper hangen. Op een gegeven moment waren we in de Velvet Monkey club beland, waarvan de eigenaar ons later in de camper kwam opzoeken. Hij zag de schilderijen en vroeg: “Wauw, van wie zijn die?” Ik zei dat ze van mij waren. Hij wilde wel graag dat ik op de muren van zijn club ook iets van mijn stijl zou gaan schilderen.
Op een gegeven moment ging ik weer terug naar Nederland. We hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Ik had wel een kaartje van de man gehad, maar dat was ik inmiddels kwijt geraakt. In januari 2018 ben ik toen met de Flixbus naar Berlijn gegaan. Hier kon ik bij een vrouw die ik eerder in Berlijn ontmoet had, overnachten. Toen de eigenaar begreep waarom ik daar was vroeg hij: “Ben je helemaal uit Nederland gekomen om te vragen of het nog goed is dat je de muren in mijn club mag schilderen? Maar natuurlijk.” Hieruit is een vriendschap ontstaan.

Doordeweeks schilderde ik in de club. In het weekend waren er feesten waar ik aan live painting deed. Ook had ik er een kunsthoek gemaakt voor bezoekers. Hij liet mij vrij in mijn werken, omdat ik aangegeven had dat het stellen van kaders niet goed werkt voor mijn creativiteit. Dat vertrouwen had hij.
Ik ben nu al een aantal maanden daar op en af bezig geweest. Het is nog niet klaar. Binnenkort ga ik dan weer voor een maand of drie weken heen om verder te werken.’ Dit zal dan na mijn fietsreis zijn. Hierover vertel ik in deel 2.

Boedapest
‘Iemand die mij in Berlijn bezig had gezien, vroeg mij of ik dit ook in Boedapest wilde gaan doen in een jongerenhostel, een partyhostel midden in het centrum. Daar heb ik veel van geleerd.
Er waren afspraken gemaakt en mij dingen beloofd. Maar hun kijk op zaken doen ligt wel even anders dan hier in Nederland. Omdat zij mij niet kon betalen, kreeg ik steeds bonnen voor entree van clubs. Het Hongaarse nachtleven is een eigen wereld op zich. Dat is een tijdje leuk. Maar op een gegeven moment had ik dat ook wel gezien, die clubs met vrije entrees met gratis eerste drankje. Ik heb uiteindelijk wel geld gehad, maar niet wat we afgesproken hadden.

We hebben in het hostel nog anderhalve week zonder elektriciteit gezeten omdat de eigenaar niet had betaald. Daar krijg je dan niet eerst een waarschuwing, zoals hier. Er komen direct twee mannen in zwarte pakken en die knippen gewoon een draadje door. Eerst betalen en dan word* je weer aangesloten.
De gasten werden ondergebracht in een ander hostel van de eigenaar of ze bleven met een kaarsje achter in het donkere koude hostel. Zijn medewerkers waren jongeren die tegen verblijf daar werkten. Het was een behoorlijke chaos maar mocht de pret niet drukken.

Ik belandde daar ook in de Painterspalace. Dit is een plek die opgezet is door een man uit Engeland waar iedereen in de kelder kan komen schilderen. Op basis van wat een persoon kan missen kon je doneren aan Painterspalace. Deze plek werd door jong en oud bezocht.

Ondanks dat het niet helemaal ging zoals de bedoeling was, heb ik er toch een hele mooie tijd aan overgehouden. Zo ook blijvende mailcontacten. Ik heb zelfs twee schilderijen in een galerij hangen. Ik had wel iets verkocht in Boedapest en ik kreeg ook wat geld van een persoon voor een buskaartje naar Berlijn. Dus ging ik weer terug.’

Berlijn vervolg
‘Ik stapte daar op een dag een kiosk binnen en er werd mij gevraagd of ik een bord wilde schilderen in Cartoon Street Style, met een logo. Dat was een onverwachte opdracht. Ook kocht ik een groot doek en maakte een schilderij. Op een gegeven moment ging ik dat ‘uitlaten’. De mensen keken ernaar en maakten er foto’s van. Ik promootte mijzelf op een onschuldige manier. Ik zette het schilderij bijvoorbeeld op een bank in de metro en ging er dan naar zitten kijken. Dat prikkelde mensen.
Omdat ik een ontstoken piercing in mijn mond had ging ik naar een Tattoo en Piercing shop en had het schilderij bij mij. De vrouw van de shop was helemaal gek van het doek en vroeg mij het daar te laten. Er was een mooie onbenutte ruimte waar zij het precies kwijt kon. Zij kocht het niet. Het schilderij werd later door de eigenaar van de club waar ik voor schilderde gekocht.

Op een goede avond stond ik buiten te schilderen toen ik opschrok van een man die mij vroeg of ik in het buitenland wilde schilderen. Ik zei na één zin ja. Hij was onder de indruk van mijn schilderkunst en is toen rond gaan vragen wie ik was. De clubeigenaar heeft toen verteld dat ik een grote bekende naam in de kunstenaarswereld ben. De volgende dag kwam hij weer langs en zei dat ik echt langs moest komen bij hem in Oostenrijk.’

Deel 2 van dit interview kun je morgen lezen op Weeff.

Jet Rood

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services