Live Live

Ofdêle - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Donderdag 24 januari 2019 16:59

Ofdêle   -  Joop van Diepen

Wouter Knoin het ’t spul verkocht en zit nou met Jaan in ’n bungalowtje in de nuwbouw. Hullie ware wat latig trouwd. ’t Was voor alle twei, wat je noeme, ’n late roeping. Ze kregen nag drie joôs: eerst ’n dochter, Vroon, en later kwamme Bert en Frans.

Hullie drieë moste al jong onder de koeie, maar ’t gong er baai Knoin bar ouwerwis an toe. ’t Was den ok niet vreemd dat gienien zinnighoid had de plaâs over te nemen; ze leerde liever deur.

Vroon trouwde later an ’n skoôlmeister en kwam heêl omver te weun. De twei zeuns bleve op ’t oigen durp. Bert werd boekhouwer en hield zodoend skône hande en Frans had ’n luizeleven op ’t sikreterie.

Ze kwamme zaterdes en zundes oftig om ’n koppie, maar keke gien koe meer an. De leste jare hadden de joôs teugen vader Wouter al zoid dat ie beterder de plaas an de kant doen kon. Toen Knoin rimmetiekig wer, was ’t hillegaar ’n gemedder en dat ie stikkenige heup kreeg most de hêle bups gauw verboelist worre.

Met ’n buul met geld zatte ze nou peut an in hullie nuw huis, maar wat was ’t vreemd voor Wouter niks om hande te hewwe.

Gelukkig weunde de twei zeuns mooi dichtbaar en zodoend krege ze de kloinkindere oftig over de vloer en kwamme Bert en Frans met hullie vrouw op zaterdeg en zundeg nag veul meer. Ze deeë dan mooi anzitten en klaverjasse. Dat gaf reuring.

Jaan had ’t baai Wouter al ‘ns opnoemd dat hullie beterder wat geld ofdêle konne. As ze nag ‘ns krammenakkig worre zouwe en nei ’t bejaardenhuis moste, den zouwe ze deer vezzelf uitkleid worre. Nei, den konne ze beterder los weze. Ze hield ‘m ok voor dat ze liever met ’n warme hand gaf dan met ’n kouwe hand. Dan had je d’r nag mooi van ok, en de joôs konne ’t best gebruike.

Dat was in ’t begin ver hale baai Knoin. Die wou z’n oigen niet uikleide voor ie te bed gong. Maar zeun Bert had ’t h’m ‘ns voorhouwe hoeveul ’t bejaardenhuis kostte. Jemig, deer had ie ’t van op an.

Weeks ternei was ’t moeders verjaring en alle drie de joôs wiste niet watte ze zagge toene ze ’n anvelop krege met ’n zoôtje ruggies erin. Wat ware ze bloid. Moeder zoi nag datte ze d’r wat amparts voor koupe moste. Dat zou wel lukke. Vroon belde weeks ter an al op datte ze ’n nuwe anrecht besteld hadde. Bert kon nou oindeluk ’n kèrreven koupe. Frans en z’n vrouw wazze ’n paar kere met kennisse te zoilen weest. Dat vonne ze alle twei omwois mooi werk. Nei ’n week of wat kwam Bert op vroidegmiddag de ouwelui z’n nuwe anwinst zien leite. Haai zou de ànkende dage vort gaan nei ’n kemping. Frans liet seives ’n foto zien van de zeilboôt die haai kocht had. Nei, murgen en overmurgen konne ze niet komme; ze zouwe op ’t Oiselmeer vare gaan.

Zaterdeg en zundeg was ’t bar rustig en ongezellig in de bungalow. Niks gien mooi anzitte met de joôs en niks gien klaverjasse. Ok weeksteran zatte Wouter en Jaan weer alliendig en voelde hunnie oigen goed beloord. Klagers waren ’t niet. Maar nei de late kerk op zundeg zoi Wouter baai de koffie: ‘Moeder, ik voel me arm, verlegen arm.’ Van de arremoed gonge ze deernei maar dubbel pesjanse.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services