Live Live

Suntemaarten - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Dinsdag 26 maart 2019 16:30

Suntemaarten  - Joop van Diepen

Nei jare kwam Trien Dam weer te weun in De Weere. Trien was nooit trouwd weest. Ze was vroeger altoid baai d’r moeder bleve, dee ’t huishouwe en werkte wat aas wilde baakster. Toe moeder Dam ’t houfd neerloid had, von Trien ’t toid worre de woid uit te gaan. Ze wer pestoorsmoid baai d’r heerneef in Lisse en is ’n zoôt jare deer in de zuid hange bleve. ’n Heêl inkelde keer kwam ze nag wel in De Weere, maar toe dat d’r zuster Maartje met ’t nuwtje kwam dat ’t anleunhuisie geneven heur vraai kwam, had Trien d’r wel koik op trug te gaan nei Westfriesland, nag voor ze krammenakkig was.

Zo bedaarde Trien weer in De Weere. Ze kon woinig mense meer, alliendig de ouwe garde en mork dat ‘r heêl wat inport zat. Maar ze vond ‘t ’n pracht weer op oigen durp te weze, veral toe ’t weer Suntemaarten was, dat had ze in gien jare meer meemaakt. Ze had ’n brat snobberaai in huis haald en zat die middeg al te wachte op de eerste klante. Ja hoor, toe ’t wat donkerde kwamme d’r wat klointjes met hullie moeders of vaders. En neskierig dat Trien was; ze kon het niet leite om an bedat iederien te vragen: “Van wie ben jij d’r ien?”

Maar de meiste kere kon ze de naam niet thuisbringe. Totdat dat jôje van Wever met z’n vriendje baai d’r kwam zinge over Suntemaarten in z’n bedje, met z’n rooie petje. Toen Trien op heur vraag te hore kreeg dat ‘t er ien was van Ben Wever, ja toe kreeg ze hillegaar pretougies. “Nôh, me joôn, den hew ik jou vader nag bakerd. Wat pittig dat ik er ientje van Ben Wever an de deur krog. Wat was ‘t ’n skreeuwerd in de wieg die vader van jou. Dat is ’t nag wel, dink?” Ze begon hillegaar meukel te doen en zoi ’t manje dat ze heêl vroeger ok wel ‘ns uit weest was met z’n gropvader Jo Wever, die was ok slager weest, maar was nou al jare weg. ’t Oind van ’t liedje was dat ’t Wevertje twei hande vol peperneute kreeg, ’n paar zoute lappe, sukkelarepe, knotse en nag wat snaaieraai, en haai most veral de groete doen an z’n vader. Ja, dat zou ie doen. Ze most ok nag gauw wete hoe z’n moeder hiette. Ans op de Kelder van de stienkôleboer. Ok die kon Trien. Ze was meist dat vriendje vergeten. Die hiette Doikstra en werd ofsleveerd met ’n appel.

Toe dat Wevertje effies vedder op, op de weg wat skoôlkammeraatjes teugen kwam, ha ie ’t vezzelf metien over wat ie meemaakt had baai dat mens in dat huisie baai die lantarenpaal. Effies ternei stinge d’r weer twei van die gassies baai Trien op de stoep te zingen, en ien van de twei zoi ok dat z’n vader Ben Wever hiette, en weer was Trien zo bloid aas blik, gooide weer hande vol snoeperaai in dat knultje z’n tas en vroeg weer de groete te doen. Nei vijf menute was d’r weer ientje, en leiter nag ien, en toe weer ien en zo. Trien von ’t wat oigenaardig, want aas ze nei de naam van de moeder vroeg, was dat niet Ans op de Kelder, nei, aldeur ’n are naam. Nôh ja, ze gaf alle kere zon banjertje wat esktraas, want ja, ’t was d’r ien van Ben Wever, maar baai de zeuvende gong ’t aas niet meer zo bloid. En dat was niet omdat ze bedat ruttum was met d’r snoep, nei, ’t was veral om slager Wever.

Ze wou toch maar d’r doôs met lekkers anvullen, en stapte over ’t hoininkie toen ’t effies rustig was, om baai zus Maartje binnen te gaan. “Dat is me aars ok wat met die Ben Wever hè,” zoi ze houfdskuddend en met ’n gezicht vol ofkeuring. Nag voordat Maartje wat kon vrage, trok Trien d’r neus op gong noidig vedder. “En z’n vader was nag wel zon gnappe, degelukke man!”

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services