Live Live

Wintertône - Joop van Diepen

Gepubliceerd: Dinsdag 05 maart 2019 15:05

Wintertône - Joop van Diepen

In de oorlog had boer Blom op de boerderaai nagal wat onderduikers had. Nei de bevroiding wazze de meiste van hullie nag ien of twei keertjes terugkomme, maar deernei was ’t over. De familie Van der Hoiden uit Amsterdam was ’n uitzondering. Vader en moeder Van de Hoiden kwamme bedat alle jare met hullie zeun Frans nag wel ‘ns nei de boerderaai.

De oorlogsjare legge al ’n mooi toidje achter oôs en d’r is een zoôt veranderd. Van de onderduikers femilie is enkeld Frans nag over en op de boerderaai zit nou zeun Sjors Blom. Toe dat iemeslesten, met koppie-stik, ’n auto de wurft opree, had Sjors ’t er wel van op an, dat ’t Frans was. Deer was ie nou net niet om verlegen, want haai had ’t hooidrok. Frans kwam vezzelf weer over vroeger teuten en klagen over al z’n pointjes en kwaaltjes, want haai bekeerde altoid van alles.

Frans was altoid welkom en vrouw Blom had metien ’n koppie voor h’m. Ok deuze rois begon Frans al gauw over z’n ziek en zeer. Haai had nou last van wintertône. “Moin vader had er ok ‘ns last van en wist opoe reid,” kwam Sjors met ’n idee. “Met z’n biene most ie in ’n toil water met allegaar togelstingels. Dat holp merakel!”

Effies ternei stinge de manne baai ’t moestuintje achter de boet. Je konne deur alle vuil bedat gien meer zien wat Sjors zo allegaar in de grond douwd had. Zon tuinder was boer Blom niet. Op z’n knieze in de grond froezele, had h‘m altoid teugenstaan. Sjors had al ’n grafie , een kunstmiszak en ’n kruipersbroek meenome.

“Koik, dut spul is bar zeldzaam,” hield ie de Amsterdammer voor, en wroette met ’t grafie in ’t groene errebaaiebed wat kweektroep houg en stopte de witte dreide verzichtig in de zak, en gooide ’t are vuil an de kant. Met ’n “ik zel ’t nag ien keer voordoen,” zette ie Frans an ’t werk en kon ie zelf deernei te ierkarren. Nei aref uur kwam Sjors weer ‘ns koike. Frans was ’n heêl end heen klaar en ’t erebaaiebed zag er petent uit: gien vuiltje meer te zien. Bloid aas blik liet Frans de kunstmiszak zien, die vol zat met dreidetroep.

“Best gaan, ouwe Dubbes,” knikte Sjors tevreeë, “Zo ben jij met ’n week van je wintertône of.” De Amsterdammer twoifelde efkes, trok ’n poinluk gezicht en hield Sjors voor dat ie nou last had van ’n zere reg. “Oh, dat had m’n opa ok wel ‘ns,” kwam Sjors d’r bom bovenop. “Opa had deer ok wat voor: den moet je een doek vol met unjer om je middel doen. Dat werkt skoftig.” Haai liep snel nei z’n hoekie vroege piepers – deer sting me toch ’n goffer van dat tuig – en begon unjertakkies uit de grond te trekken. Al gauw begon ok Frans die plantjes d’r uit te pulken.

“Je hewwe d’r rooi op,” gaf ie z’n gast ’n bogie, “ik zel efkes ’n nuwe kunstmiszak voor je zoeke, want je hewwe ’n zoôt van dat spul nôdig. Metien was ie foetsie en kwam dernei met twei zakke anzette. “Koik ’s an. Deer ken je voorloupig mee veruit. In de dars legge d’r nag meer,” zoi ie teugen Frans, die h’m dankbaar ankeek. “Teugen zere kniese had opoe ok nag wat; temiste, aas dat speult…” klonk ’t ernstig. Zonder ’n woord of te wachte liep ie weg, met ’n grôte groins op z’n gezicht.

Deel deze pagina:

WEEFF - redactie@weeff.nl - Realisatie website: HPU Internet Services